بند زدن

دل شکستنم از آدمها مر ا می رساند تا پای بغض

تا پای رسیدن به حرف هایی که فقط برای تو می شود گفت و بس...

پای آدمهای سوء استفاده گر خسیس وعده و وعید ده .

پای شنیدن حرف هایی که نباید .... پای دیدن کسانی که نخواهی ....

همه و همه دارد مرا مصمم می کند به پرواز درنایی که هیچ کس نتواند پیشاپیش باز کردن بال های

پروازش مانعی بزرگ بسازد...

به تو بیش از همیشه نیازمندم ...به دستانت که به ناگاه بر سرم به مهر نوازش گر و عاشقانه

می لغزد....و من جز تو کسی را به رفتاری چنین مراقب و عاشقانه نمی توانم توصیف کرد....

چه جای پیچیدن الفاظ است در لفاف کلام....

که به صراحت می گویم دلگیرم از آدمهایت...

از آنانی که به حرف پرند از عطوفت انسانی و به عمل پوشالی و خالی از مهر ....

و آن چه از بطن کلامشان می آمد را با مهری نفرت انگیز سعی در کتمان دارند

ولی من همانم همانی که شب های پر ستاره زیر آسمانت دائم زمزمه می کرد:

الله علیم بالذات الصدور ....

تو را هیچ جای تعجب نیست که به دادخواهی دلم برآیی ....که به حضور غنی و بی دریغت

غافلگیرم کنی که حاصل دل شکستن چیزی جز حضور تو در کنارم نبوده و نیست و

برای من چه جای گلایه ست از غم وقتی به حضور امن تو می رسد ......

بند زدن...